QUOTES IN GREEK

1 November 2022

Ποιες είναι οι υποκείμενες αιτίες που υποφέρουμε;

Αν αναζητήσουμε τους νόμους του κάρμα, θα ανακαλύψουμε ότι οι υποκείμενες αιτίες της θλίψης είναι παρόμοιες με αυτό που μπορεί να περιγραφεί από το ακόλουθο παράδειγμα που αφορά τη συνηθισμένη ζωή μεταξύ γέννησης και θανάτου. Ας υποθέσουμε ότι ένας νέος ζει μέχρι το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του εις βάρος του πατέρα του. Τότε ο πατέρας χάνει όλο τον πλούτο του και χρεοκοπεί. Ο νεαρός πρέπει τώρα να μάθει κάτι αξιόλογο και να καταβάλει προσπάθεια για να συντηρήσει τον εαυτό του. Ως αποτέλεσμα, η ζωή τον χτυπάει με πόνο και στερήσεις. Είναι απολύτως κατανοητό ότι δεν αντιδρά με συμπάθεια στον πόνο που πρέπει να περάσει.

Ας περάσουμε τώρα στην περίοδο που έχει πλέον φτάσει στην ηλικία των πενήντα ετών. Δεδομένου ότι, από την αναγκαιότητα των γεγονότων, έπρεπε να μορφωθεί σε νεαρή ηλικία, έχει γίνει ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. Έχει βρει ένα πραγματικό στήριγμα στη ζωή. Συνειδητοποιεί γιατί αντέδρασε αρνητικά στον πόνο και τη δυστυχία όταν τον έπληξαν για πρώτη φορά, αλλά τώρα πρέπει να το σκεφτεί διαφορετικά. Πρέπει να πει στον εαυτό του ότι ο πόνος δεν θα του είχε έρθει αν είχε ήδη αποκτήσει μια αίσθηση ωριμότητας –τουλάχιστον στον περιορισμένο βαθμό που μπορεί να την αποκτήσει ένας δεκαοκτάχρονος. Αν δεν τον είχε ταλαιπωρήσει ο πόνος, θα είχε παραμείνει αχαΐρευτος. Ήταν ο πόνος που μετέτρεψε τις ελλείψεις του σε θετικές ικανότητες. Πρέπει να το οφείλει στον πόνο ότι έγινε ένας διαφορετικός άνθρωπος στη διάρκεια σαράντα ετών. Τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη στιγμή; Οι ελλείψεις του και ο πόνος του ενώθηκαν. Τα ελαττώματά του αναζήτησαν στην πραγματικότητα τον πόνο, προκειμένου η ανωριμότητά του να απομακρυνθεί και να μετατραπεί σε ωριμότητα.

Ακόμη και μια απλή εξέταση της ζωής μεταξύ γέννησης και θανάτου μπορεί να οδηγήσει σε αυτή την άποψη. Αν εξετάσουμε το σύνολο της ζωής, ωστόσο, και αν έρθουμε αντιμέτωποι με το κάρμα μας, όπως εξηγήθηκε στη διάλεξη πριν από δύο ημέρες, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όλη η δυστυχία που μας πλήττει, ότι όλα τα βάσανα που έρχονται στον δρόμο μας, είναι τέτοιας φύσης που οφείλονται στις ατέλειές μας. Ως επί το πλείστον, το μεγαλύτερο μέρος του πόνου και της δυστυχίας μας προέρχεται από τις ατέλειες που έχουμε φέρει από προηγούμενες ενσαρκώσεις. Εφόσον έχουμε αυτές τις ατέλειες μέσα μας, υπάρχει μέσα μας ένας σοφότερος άνθρωπος από εμάς τους ίδιους που επιλέγει τον δρόμο προς τον πόνο και την ταλαιπωρία. Είναι, πράγματι, ένας από τους χρυσούς κανόνες της ζωής ότι όλοι κουβαλάμε μέσα μας έναν σοφότερο άνθρωπο από ό,τι είμαστε εμείς οι ίδιοι, έναν πολύ σοφότερο άνθρωπο. Εκείνος στον οποίο λέμε «εγώ» στη συνηθισμένη ζωή είναι λιγότερο σοφός. Αν εναπόκειτο σε αυτό το λιγότερο σοφό άτομο μέσα μας να επιλέξει ανάμεσα στον πόνο και τη χαρά, αναμφίβολα θα επέλεγε τον δρόμο προς τη χαρά. Αλλά ο σοφότερος άνθρωπος είναι εκείνος που βασιλεύει στο βάθος του ασυνείδητού μας και που παραμένει απρόσιτος στη συνηθισμένη συνείδηση. Κατευθύνει το βλέμμα μας μακριά από την εύκολη απόλαυση και ανάβει μέσα μας μια μαγική δύναμη που αναζητά τον δρόμο του πόνου χωρίς να το γνωρίζουμε πραγματικά. Αλλά τι σημαίνουν οι λέξεις: Χωρίς να το γνωρίζουμε πραγματικά; Σημαίνουν ότι ο σοφότερος άνθρωπος μέσα μας υπερισχύει του λιγότερο σοφού. Ενεργεί πάντα με τέτοιον τρόπο ώστε οι ελλείψεις μας να οδηγούνται στους πόνους μας και μας κάνει να υποφέρουμε γιατί με κάθε εσωτερικό και εξωτερικό πόνο εξαλείφουμε ένα από τα ελαττώματά μας και μεταμορφωνόμαστε σε κάτι καλύτερο.

Ρούντολφ Στάινερ – GA 130 – Facing Karma – Βιέννη, 8 Φεβρουαρίου 1912

Οι καλές συνήθειες δεν προάγουν μόνο την ηθική, αλλά και την υγεία

Εξετάζοντας το κάρμα και την ασθένεια, τόσο του ατόμου όσο και ολόκληρων πληθυσμών, είδαμε ότι αυτό που έχει προετοιμαστεί προηγουμένως πνευματικά, επιβεβαιώνεται αργότερα στη φυσική ζωή. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, ώστε η ανθρωπότητα να έχει καλή εκπαίδευση και καλές συνήθειες, και με αυτόν τον τρόπο θα προάγουμε και την υγεία! Με τις καλές συνήθειες δεν προάγεται μόνο το ηθικό στοιχείο, αλλά και η υγεία, αφού οι κακές συνήθειες δημιουργούν ασθένειες στην επόμενη ενσάρκωση. Η νευρικότητα, μια από τις πιο χαρακτηριστικές ασθένειες σήμερα, προκύπτει από μια συγκεκριμένη κατάσταση του νου σε μια προηγούμενη ζωή. Δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ, αν δεν είχε επικρατήσει τόσο πολύ η υλιστική κοσμοθεωρία με τις συνήθειες της σκέψης της. Εάν αυτή η νοοτροπία επιμείνει, θα καταστρέψει τη δημόσια υγεία και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην τρέλα.

Ρούντολφ Στάινερ – GA 97 – Das christliche Mysterium – Στουτγάρδη, 14 Μαρτίου 1906 (σελ. 255)

Η κατανόηση πρέπει να πάρει τη θέση της κριτικής

Για την ανάπτυξη της ψυχής είναι απαραίτητο να αποκτήσει κανείς έναν ορισμένο τρόπο να κρίνει τους συνανθρώπους του. Είναι δύσκολο να αποκτήσει κανείς μια μη κριτική στάση, αλλά η κατανόηση πρέπει να πάρει τη θέση της κριτικής. Αν έρχεστε αντιμέτωποι με τον συνάνθρωπό σας προβάλλοντας αμέσως τη δική σας γνώμη, τότε καταστέλλετε την πρόοδο της ψυχής. Πρέπει πρώτα να ακούσουμε τον άλλον, και αυτή η ακρόαση είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό μέσο για την ανάπτυξη των ψυχικών ματιών. Όποιος φτάνει σε ένα υψηλότερο επίπεδο προς αυτή την κατεύθυνση το οφείλει στο ότι έμαθε να απέχει από την κριτική και την κρίση των πάντων.

Πώς μπορούμε να κοιτάξουμε με κατανόηση μέσα στην ύπαρξη κάποιου; Δεν πρέπει να καταδικάζουμε αλλά να κατανοούμε την προσωπικότητα του εγκληματία, να κατανοούμε εξίσου καλά τον εγκληματία και τον άγιο. Απαιτείται ενσυναίσθηση για τον καθένα και το καθετί και αυτό εννοείται με την ανώτερη, απόκρυφη «ακρόαση». Έτσι, αν κάποιος φέρει τον εαυτό του με αυστηρό αυτοέλεγχο στο σημείο να μην αξιολογεί τον συνάνθρωπό του ή τον υπόλοιπο κόσμο σύμφωνα με την προσωπική του κρίση, γνώμη και προκατάληψη αλλά αντίθετα αφήνει και τους δύο να δουλεύουν πάνω του σιωπηλά, έχει την ευκαιρία να αποκτήσει απόκρυφες δυνάμεις. Κάθε στιγμή κατά τη διάρκεια της οποίας ένα άτομο αποφασίζει να απέχει από το να σκέφτεται μια κακή σκέψη για τον συνάνθρωπό του, είναι μια στιγμή που έχει κερδηθεί.

Ρούντολφ Στάινερ – GA 53 – The Inner Development of Man- Βερολίνο, 15 Δεκεμβρίου 1904

Ο Βούδας και ο Χριστός

Οι δυνάμεις που τραβούν τον άνθρωπο προς τα πάνω και πάλι στον πνευματικό κόσμο χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: αυτές που τον τραβούν προς τα πάνω στο μονοπάτι της Σοφίας και αυτές που τον τραβούν προς τα πάνω στο μονοπάτι της Ηθικής. Οι δυνάμεις στις οποίες οφείλεται κυρίως η διανοητική πρόοδος προέρχονται όλες από την ώθηση που έδωσε μια μεγάλη Ατομικότητα της τέταρτης μετα-ατλαντικής εποχής που είναι γνωστή σε όλους σας και που δεν είναι άλλη από τον Γκαουτάμα Βούδα. Είναι μια αξιοσημείωτη ανακάλυψη της πνευματικής έρευνας ότι οι πιο διεισδυτικές, οι πιο σημαντικές σκέψεις που συλλάβαμε στην παρούσα εποχή μας προήλθαν από τον Γκαουτάμα Βούδα.

Η δεύτερη ώθηση που, εκτός από εκείνη του Βούδα, συνεχίζει να λειτουργεί στην εξέλιξη της ανθρωπότητας είναι η ώθηση του Χριστού και συνδέεται με τη μελλοντική άνοδο της ανθρωπότητας στην Ηθική. Αν και η διδασκαλία του Βούδα είναι υπό μια ιδιαίτερη έννοια ηθική διδασκαλία, η ώθηση του Χριστού δεν είναι διδασκαλία αλλά πραγματική δύναμη που λειτουργεί ως τέτοια και σε αυξανόμενο βαθμό διαποτίζει την ανθρωπότητα με ηθική δύναμη.

Ρούντολφ Στάινερ – GA 130 – Buddha and Christ – The Sphere of the Bodhisattvas – Μιλάνο, 21 Σεπτεμβρίου 1911

 

 

Advertisement